เรื่องสั้น นิยาย

รุ้งทอฝัน#7

ฝากรักฟากฟ้า

“อุ๊ยตาย!  ทำอะไรกันมาคะนั่น  พี่ปราชญ์”  
         เสียงแหลมๆ  ดังขึ้นทันทีที่ทั้งสองเข้ามาถึงบ้าน  สายตาสี่คู่ที่มองมาบอกความรู้สึกแตกต่างกัน   โดยเฉพาะเจ้าของเสียงทักทายบ่งบอกถึงความไม่พอใจอย่างเปิดเผย   ใบหน้าบึ้งตึง  
         ปราชญ์ไม่ได้ใส่ใจนัก  เขาแบกร่างครูทอรุ้งไว้บนหลังลงมาจากป่าหลังบ้านภายหลังการบังคับให้เธอยินยอม  
        “ครูเดินไม่ได้  ท่าผมอุ้ม  ผมก้อเดินลงดอยไม่ได้  มีอย่างเดียวคือครูต้องขี่หลังผมไป”  
        “ค่อยเดินลงไปก้อได้นี่คะ  แค่นี้เอง”  
         “แค่นี้อะไร  ยืนยังไม่ไหว  จะเดินลงไปแบบไหน  มา...ขึ้นหลังนี่”  

         เขาค่อยๆ วางทอรุ้งลงบนเบาะเก้าอี้นั่ง				
 2216    0    0