เรื่องสั้น นิยาย

ปากกาไร้หมึก1

ขนม

ทุกครั้งที่ฝนตกคนจะรีบวิ่งเพื่อหาที่หลยฝน  สำหรับฉันแล้วในวันที่ฝนตก ฉันจะปล่อยให้น้ำฝนที่ไหลลงมา ชำระล้างความเจ็บปวด เพื่อบรรเทาความเจ็บปวด และวันนี้ก็เป็นอีกวันที่ฉันได้อยู่กับโลกส่วนตัวของฉัน ในห้องกลม ๆ แคบ ๆ ที่สามารถจะบันดาลให้เกิดฝน หิมะ หรือแม้แต่ พายุ ก็ได้ ห้องนี้เปรียบเหมือนเพื่อนคนหนึ่งที่รู้ใจฉัน ทำได้ทุกอย่าง และยังมีอะไรอีกมาก ที่ฉันไม่รู้ การได้มีน้ำเป็นเพื่อนแทนน้ำตาที่ไหลร่วงริน
ในแต่ละครั้งนั้นเป็นเพียงสิ่งเดียวที่ฉันทำได้ในตอนนี้และดีที่สุด ซึ่งมันจะไม่มีวันหยดจากดวงตาทั้งสองตาให้ใครได้เห็นมัน แต่จะไหลรินลงไปในใจ ไหลรินอย่างช้า ๆ 
          "คุณหนูเล็กค่ะ ได้เวลาแล้วค่ะ" 				
 844    0    0