เช้าวันหนึ่งหลังจากการหลับไหลอันยาวนานด้วยฤทธิ์ของซาแนกซ์ มันเป็นเช้าที่ปลอดโปร่งทีเดียว แต่มันค่อย ๆ หดหายไปอย่างไม่รู้ตัวเหมือนกับทุก ๆ ครั้ง และแล้วความรู้สึกเดิม ๆ ก็คืบคลานกร่อนกินความสดชื่นของเช้าวันนั้นเหมือนมะเร็งร้ายที่ลุกลามไปเรื่อย ๆ กว่าจะรู้ตัวอีกทีก็ยากจะเยียวยา
แสงแดดรำไรค่อย ๆ แรงขึ้นแรงขึ้น เงาของกิ่งไม้นอกหน้าต่างขริบขอบของตัวเองให้เด่นชัด และค่อย ๆ หดตัวลงจนมาซ้อนทับกับต้นกำเนิดของเงานั้นเอง กว่าก้อยจะมีเรี่ยวแรงพอที่จะปลุกประสาทสัมผัสทั่วร่างให้ลุกขึ้นจากกลุ่มก้อนมืดดำที่กดทับเธอไว้ เธอก็เพิ่งจะรู้ตัวว่ามีความร้อนอบอ้าวตลบอยู่ทั่วทั้งห้องเพราะเครื่องปรับอากาศที่ถูกป
1117
1
0
หน้าส่วนตัว
