คนกรุงศรี
จากวันนั้น ถึงวันนี้ สามปีผ่าน
ความร้าวราน อ้างว้าง มิจางหาย
มองความหลัง ครั้งเก่า เศร้ามิวาย
มันดูคล้าย วันวาน ที่ผ่านมา
กุหลาบแดง เคยรับ กับคำรัก
มันแน่นหนัก สมหมาย ดั่งใฝ่หา
แม้จะน้อย ถ้อยคำ จำนรรจา
แต่คุณค่า จิตใจ สิ่งใดปาน
สุขด้วยรัก จริงแท้ แน่ครานั้น
มิเปลี่ยนผัน แม้เวลา จะพาผ่าน
ดอกไม้เก่า เราถนอม ออมอยู่นาน
แต่ด้วยกาล เวลา พาเฉาไป
กุหลาบแดง วันนี้ ไม่มีแล้ว
ยินเสียงแว่ว หลอนกมล จนหมองไหม้
หวนคิดถึง ความหลัง มาครั้งใด
น้ำตาไหล รินหยด รดสองปราง
ความรู้สึก อย่างไร ใครเล่ารู้
ซ่อนซุกอยู่ เปรียบเหมือน เพื่อนเคียงข้าง
รอเวลา ช่วยบรรเ
หน้าส่วนตัว
1480
2
0
