งูสวัดรัดรึงจึงคันหนัก ตุ่มมากนักเต็มเนื้อน่าเบื่อหลาย แสนปวดเมื่อยเหนื่อยเหน็บเจ็บทั่วกาย ยากหดหายเหี้ยนหมดลดเสียที ต้องนอนซมตรมไข้ไม่อาจหาย ไม่สบายเบื่อมากอยากคิดหนี ทนลำบากตรากตรำช้ำชีวี ใยโรคนี้รุมเร้าเอาแต่ลาม ยามแดดร้อนนอนเล่นใช่เป็นสุข กลับมีทุกข์ทั้งเบื่อเหงื่อล้นหลาม ยิ่งคันมากอยากเกาเอาทุกยาม แต่ต้องห้ามหดมือเลิกยื้อลอง ทั้งแสบสันวันคืนฝืนอยู่บ้าน ทรมานมีไข้ให้เศร้าหมอง อีกกี่วันพลันหายเหนื่อยหน่ายตรอง ฉันคงต้องเตรียมใจไม่ทุกข์ทน 4 พฤษภาคม 2547