พี่ดอกแก้ว
ความร้อนแล้งแห้งผากจากแดดเผา
ความอับเฉาทักไพรไร้คำหวาน
สะกดให้ใบร่วงควงลงลาน
และกิ่งก้านแห้งห่อท้อแรงลม
ยิ่งนานวันผันร่างกลางลมร้อน
จึงโยกคลอนลำต้นจนเอนล้ม
แล้วแน่นิ่งไม่ติงไหวไร้อารมณ์
ดุจดังจมถมซากฝากธรณี
ธารชีวิตนิ่งสนิทในเมตตา
จะค้นหาสิ่งใดในร้อนนี้
ที่รุมเร้าเผาไหม้ในอัคคี
ทุกถิ่นที่ทุรนทุรายไร้ธารา
ผ่านคืนวันอันร้ายกลายวงวัฏฏ์
ที่หมุนจัดด้วยกิลสและตัณหา
อันร้อนรนบนพื้นพสุธา
ผุดโรคาโกลาหลจนลนลาน
พลันโลกเคลื่อนเลื่อนไหลไหวแผ่นดิน
มหัศจรรย์คืนถิ่นชมพูสถาน
ดุจฝนทิพย์ชะล้างสร้างดวงมาน
ให้เบิกบานแตกตามาจากตอ
ความร้อนรนบนแล้งเคยแห้งผาก
เริ่มล้
1019
13
0
หน้าส่วนตัว
