แก้มมันร้อนด้วยรอยน้ำตา ปล่อยให้แห้งเองช้าช้า จนกว่าจะหยุดไหล เพราะแก้มนี้..ไม่เคยมีใคร สนใจจะเช็ดน้ำตาให้..สักคน ขอบคุณลมหายใจที่แสนอบอุ่น ที่ทำให้ใจว้าวุ่นกลับชื่นเย็นเหมือนหยาดฝน รู้ใหม..ว่าการได้อยู่ใกล้ใกล้กับคนดีดีสักคน ก็ทำให้ความร้าวรอน ร้อนรน บางเบา ขอบคุณรอยอุ่นตรงข้างแก้ม ที่ช่วยมาแต่งแต้มกำลังใจในวันเหงา ขอเพียงตอนนี้..เวลานี้..มีเรา ฉันจะเอียงแก้มให้หอมเบาเบา..ตลอดคืน ^-^ อิ (จบแบบมีเลศนัย) เขียนตอบกลอนของผู้ชายคนเดิมค่ะ ^-^
1841
2
0
หน้าส่วนตัว
