นกตะวัน
เจ้าผึ้งดอดลอดไปในเสื้อหล่อน
ดารินอ้อนอึดอัดเคืองขัดหลาย
มันตึงคับขยับไหวไม่สบาย
ช่างใจร้ายรังแกแน่จริงเกลอ
แล้วถอดเสื้อเหลือแต่แค่ยกทรง
ผึ้งยังลงมุดร่องย่องตอนเผลอ
รีบประชดปลดชั้นในบางใสเธอ
รพินทร์เซ่อเสียวล้นค้นวิธี
เขาหยิบไม้ไชชอนย้อนตามช่อง
ไล่ผึ้งล่องขึ้นเรื่อยเหนื่อยรีบหนี
มองผึ้งไต่ได้ชัดถนัดดี
บราเซียร์นี้ปรุร่องเป็นช่องพอ
เห็นผึ้งออกนอกแล้วบินแน่วหนี
โล่งเสียทีทรมานนมนานหนอ
จอมพรานพลันหันข้างพิงห้างรอ
หล่อนตัดพ้อเจ้าผึ้งหึ่งแกล้งกัน
เพชรพระอุมา ตอนไพรมหากาฬ เล่ม 2 บท 15
21 สิงหาคม 2547
721
2
0
หน้าส่วนตัว
