น้ำ
ฉันนั่งมองทะเลยามแสงแดดเบาบาง และคลื่นอ่อนอ่อน ลมโชยสบายตลอดเวลา ได้จินตนาการณ์ว่าทะเลยามราบเรียบกว้างใหญ่มิมีขีดจำกัด เมื่อเป็นปลาที่วายสู่มหาสมุทรกว้างแล้วจะมีความรู้สึกอย่างไร
หรรษามัจฉาวายแหวก ไปมา
โบกหางพาดิ่งสู่ สายนที
หทัยเปรี่ยมแรงจรสู้ รวี
ถิ่นน้ำที่เค็มผ่อนผาย คลายเบา
ครีบซ้ายพายปัดพัดเคลื่อน คลืนไหล
คลีบขวากวาดคลื่นไปหันออก เลเฒ่า
ใจดิ่งนิ่งดูรู้อยู่ภาย ในเนา
สงบเย็นเฝ้ามุ่งมหา สาคร
ปลาเอ๋ยจะวายสู่ทิศ ทางใด
ใครเอ๋ยเคยรักจำจาก อาวรณ์
เมื่อไกลเขาคงวอนหวน กลับคอน
ขอพบน้องจองปลาน้อย ลอยหนา
ปลาวายมาไกลแสนไกล ฝ่ากฝั่ง
เปรี่ยวใจจังหาใครไม่ เห็นหน้า
940
15
0
หน้าส่วนตัว
