ต้นไผ่ กับ .+*~*+.น้ำค้าง.+*~*+.
หน้าส่วนตัว
โอบกอดตัวเองกับลมหนาวที่พัดโบก
หัวใจเปียกโชก เพราะซึมน้ำตาเหงา
ผิดเพราะฉันทิ้งคนสำคัญให้เป็นเพียงเงา
ร้องไห้กับเสียงสายลมบางเบา น้ำตาเช็ดหัวเข่าไม่มีใคร
ฉันยอมรับว่าทรยศต่อความรัก
ในเมื่อความเข้าใจมันแตกหัก คงเดินต่อไปไม่ไหว
ฉันปล่อยมือจากเธอมา ทั้งที่เธอยังมีค่าทุกลมหายใจ
บางส่วนของความฝันมันหายไป มีเพียงเสียงร้องไห้เข้ามาแทน
ถามหัวใจว่าควรทำอย่างไรในชีวิต
เมื่อต่อแต่นี้ไม่มีสิทธิ์แค่เพียงคิดถึงอ้อมแขน
ความฝันมันแยก ความรู้สึกมันแปลก เมื่อรักถูกดูแคลน
บางครั้งก็อยากกลับไปหาสิ่งที่หวงแหน แต่สุดท้ายความรักก็ตอบแทนด้วยน้ำตา
845
10
0
