ยามอรุณรุ่งที่ขอบฟ้า สายฝนปอยลงมาพาใจเหงา เริ่มต้นวันใหม่ชีวิตเรา ออกทำกินทุกเช้าอยู่ร่ำไป มองไปที่สุดปลายยอดต้นยาง เห็นเป็นแนวแสนไกลจดปลายฟ้า ลมโบกโบยยอดต้นพริ้วเอนไหว สุดบรรยายความงามหากได้ชม หากจะเปรียบต้นยางคือชีวิต เจ้าคือสิ่งมีค่ามากมายเหลือ มีแต่ให้และให้ ตลอดมา เหมือนความรักที่ฉันมีให้เธอ.