ไร้วิถี ไร้หนทาง ร้างที่พึ่ง ตัวฉันจึง เดินหา ความหวัง ย่างก้าว อย่างอ่อนล้า หมดพลัง เมฆหมอกยัง ก้างกั้น ขอบฟ้าไกล จะทางซ้าย หรือทางขวา ก็เควงคว้าง สติจางจาง สับสน ไม่รู้ทางไหน ก็ไม่รู้ว่า จะเดินต่อ ไปทำไม แต่อยู่นี่ ต่อไป ก็ไร้ทาง ทางข้างหน้า อาจเป็น ทะเลทราย หรืออาจเป็น หมู่แมกไม้ ที่กั้นขวาง อาจจะเป็น หมอกพิษ ที่เจือจาง หรือจะเป็น ทะเลกว้าง ไร้ดินแดน ฉันยังก้าว ต่อไป ไร้ความหวัง ก้าวทุกครั้ง ความสับสน ก็สุดแสน อ่อนล้า เกินสิ่งใด จะทดแทน และไม่รู้ ดินแดนใด คือปลายทาง
1011
16
0
หน้าส่วนตัว
