เชษฐภัทร
กระซิบแว่วแผ่วไหวใกล้ใกล้หู
บอกให้รู้ว่ารักอีกสักหน
แล้วค่อยเขียนคำหวานบันดาลดล
ใส่บทกลอนซ่อนกลแฝงมนตรา
คิดถึงหญิงคนนั้นที่ฉันรัก
ภูมิใจนักเพลงเห่สิเนหา
เฝ้าเรียงร้อยถ้อยคำจำนรรจา
กล่อมกานดาด้วยกลอนครูผู้ชำนาญ
ถึงม้วยดินสิ้นฟ้ามหาสมุทร
ไม่สิ้นสุดความรักสมัครสมาน
ถึงอยู่ในใต้หล้าสุธาธาร
ขอพบพานพิศวาสมิคลาดคลา
หลงรักแก้วแววกลอนสุนทรภู่
รักโฉมพธูคนนี้ที่ห่วงหา
จึงกอบเก็บกานท์กรองของครูบา
ประดับประดาเวี่ยไว้ในวงวรรณ
ฉันมิอาจเทียบถึงหนึ่งในล้าน
เทียบอาจารย์มหากวีศรีสวรรค์
แต่รักเธอเท่าชีวิตนิจนิรันดร์
แม้สิ้นกาลกี่กัลป์รักมั่นคง
กรองความรักแทนแววแก้วโกสินทร์
มอบชีวิ
1820
6
0
หน้าส่วนตัว
