ม้าก้านกล้วย
ยามเมื่อลมเย็นโชยโรยระบาย
เหมือนมีสายแพรบางกางกั้นร้อน
พรมละอองของอณูหมู่เกสร
ที่ปลิวว่อนลอยตามยามลมแรง
ยืนอยู่กลางทุ่งกว้างกลางวิเวก
มีมนต์เสกให้จิตจับสดับแจ้ง
รู้สำนึกตรึกสำเนียงเพียงสำแดง
ลมผ่อนแรงร้ายร้าวผ่าวผ่อนคลาย
ย่ำย่างเท่าเปล่าเปลือยไปเรื่อยล่อง
น้ำเหนือนองในนาธาราสาย
พืดพุ่มแพแพงพวยช่วยพัดพาย
ลอยละลานสานสาหร่ายเป็นสายสวย
แดดจะแรงเพียงไรไม่แรงร้อน
ลมจะผ่อนไออ่อนเพื่อผ่อนช่วย
ได้แต่แสงแรงหรูดูสำรวย
สะท้อนคลื่นอื่นอำนวยไปด้วยกัน
จึงราวหว่านเกล็ดเพ็ชรเกล็ดมณี
ลงบนน่านนทีหลากสีสัน
วะวับวามตามจังหวะระลอกหลั่น
ธารสวรรค์ใดหนอชลอมา
ยามเมื่อเย็นลมแผ่วแล้วเพลิดเพลิน
ยามเมื
1593
1
0
หน้าส่วนตัว
