ระลึกถึงวันเก่า.. ในวันที่ความเหงาพัดบางจางอยู่ ในวันที่ความเศร้าบดบังการรับรู้ ในวันที่สิ่งซึ่งเคยมีอยู่ กลับไม่มี ร้องไห้.. มันจะมีความหมายใดในวันนี้ เมื่อในวันที่ยังทำได้ กลับไม่ทำมันให้ดี ในวันที่แสงเทียนริบหรี่ ยังไม่มืดดับลง สิ้นแสงไฟ.. ยามก้าวไปในโลกกว้างเกรงพลัดหลง ไร้มือที่คอยหนุนอยู่ห่างห่าง คอยบอกทางให้เดินตรง เมื่อวันนี้ตะวันดับริมฟ้าโค้ง น้ำตากี่หยดก็คง.. จะกล่าวได้ไม่เพียงพอ..