ดาวระดา
ฝันอยากหยิบของขวัญอันล้ำค่า
ปรารถนาอย่างยิ่งกว่าสิ่งไหน
เฝ้าเเต่ฝันเฟื่องถึงเรื่องเป็นไป
มันช่างไกลเกินฝันไม่ทันกาล
เฝ้านั่งรอคอยท่าน้ำตาร่วง
ช่างหนักหน่วงเหลือใจให้พ้นผ่าน
ความอยากได้กวนใจให้รำคาญ
แต่ไม่คร้านคอยฟ้ามาปราณี
ของที่อยากจะได้ใช่อย่างอื่น
ฟ้าไม่ยื่นหยิบให้ในวิถี
ด้วยของขวัญล้ำค่าคือชีวี
ของแม่นี้คืนมาข้ารอคอย
สิบปีผ่านนานเหลือเมื่อกำหนด
แม้จะหดหัวใจไม่เสื่อมถอย
ขึ้นปีใหม่คราใดใจร้าวรอย
สร้างปมปอยปริ่มฤทัยให้ร้าวราน
พยายามหลายครั้งช่างมันเถิด
แม่คงเกิดในถิ่นที่สุขศานต์
ใจเจ้ากรรมกลับดลขอบนบาน
ฟ้าประทานมาให้ใช่ที่ควร
2515
7
0
หน้าส่วนตัว
