ทุกข์เทวษท่วมท้น แดนดิน อกร่ำอัสสุริน เรื่อเรื้อ ดังดาวล่วงแดดิน ระด่าว ด้าวเอย ร้อนร่าวราวถกเนื้อ เมื่อสิ้น ลมปราณ ถ้อยหวานเคยหว่านไว้ เลือนหาย คำเปล่งวจีกลาย เข่นข้า สละละยางอาย เห็นถ่อง แล้วเอย ราวดั่งสางสิงบ้า หมดสิ้น ใจคน อันสยามจักให้ ใครแล มิถนอมอกแม่ ฤๅเจ้า เราร่วมอุทรแท้ ภพแผ่น ดินเดียว ควรที่วจีเว้า ถ่องถ้อย ผลาญฤๅ หมู่อริท่าวด้าว แดนดล บรรพบุรุษชน ปราบไว้ หลั่งเลือดบ่เหือดท้น ทบท่าว ผ