ธรรม ทัพบูรพา
การหายไปของความเอื้ออาทร
มีแต่คนเดือดร้อนทุกหย่อมหญ้า
พร้อมกระทำทุกอย่างเพียงเพื่อได้มา
อย่าถามหาคุณค่าอันใด
เรายากจนเกินไปหรือไม่เคยพอ
เปรตบนรอยต่อแห่งยุคสมัย
จึงไม่รู้ว่าเกิดมาเพื่ออะไร
แย่งกันกินแล้วตายไปอยู่อย่างนั้น
ฉันอาจต้องกลายเป็นคนที่แปลกแยก
มองหลายสิ่งมันแปลกพิลึกพิลั่น
จนบางครั้งเหมือนตัวเราไม่เท่าทัน
ปิดกั้นจนเกินไป
การหายไปของมิติแห่งความงาม
ยังไม่รู้จะติดตาม ณ ที่แห่งไหน
คนหมู่มากผู้กระหายไร้จิตใจ
ใคร่เพียงจะมีชีวิต
ฉันควรเปิดใจยอมรับในบางสิ่ง
ทบทวนบนความนิ่งและใช้สิทธิ์
แต่ท้วงถามคราใดเหมือนกลืนพิษ
เสี
1039
0
0
หน้าส่วนตัว
