พุด
ติดปีกใจลอยเหนือพสุธาที่ข้ารัก
แสนทุกข์หนักเห็นแผ่นดินสิ้นสลาย
เห็นเลือดแดงท่วมธรณีแห่งความตาย
เห็นสายใจเจ้าพระยาเป็นสีดำ
เห็นความแค้นทั่วแดนสังเวยโศก
เห็นวิปโยคสายน้ำตาระรินร่ำ
เห็นร่มรัตนตรัยแสงแห่งธรรม
ถูกเหยียบย่ำด้วยทรชนคนนอกแผ่นดิน
เห็นพลัดพรากหนาวเหน็บจนเจ็บลึก
ในรู้สึกเห็นแม่พ่อรอมิสิ้น
ลูกล้มหายตายจากไปน้ำตาริน
เห็นผืนดินลุกเป็นไฟไม่ช้านาน
เพราะมิจฉาทิฏฐิพาหลงทางช่างเศร้านัก
สิ้นไร้รักสามัคคีที่พ่อสาน
ไม่จดจำบทเรียนแต่ก่อนกาล
ประหัตประหารเพื่อบารมีบาปช่างหยาบช้า
ฤาว่าพสุธาทองต้องหมองไหม้
ต้องชดใช้เซ่นกลียุคทุกข์ธุลีหล้า
ต้องสังเว
6993
12
0
หน้าส่วนตัว
