ราชิกา
มองสายน้ำ ที่ไหลไป ไม่หวนกลับ
ล่วงเลยลับ จากไปไกล ในวิถี
คือสายฝน หล่นจากฟ้า สู่ธาตรี
ไหลเร็วรี่ สู่ท้อง ชลาลัย
มองใบไม้ ที่ร่วงหล่น บนพื้นหญ้า
ก่อนนั้นหนา ช่างงามงด ดูสดใส
ผลิช่องาม แตกกิ่งก้าน ระบัดใบ
ชูช่อไว้ ให้เด่นงาม อร่ามตา
สรรพสิ่ง เกิดมานี้ คือชีวิต
ผู้ลิขิต คือตัวตน ของเราหนา
บางครั้งอาจ พ่ายแพ้ โชคชะตา
ปลิดชีวา ดุจใบไม้ หล่นลงดิน
เราทุกคน เกิดมา นั้นมีค่า
ควรรักษา คุณค่าอยู่ มิรู้สิ้น
สติตรอง ระลึกรู้ เป็นอาจินต์
เพื่อชีวิน บินไปถึง ซึ่งปลายทาง
อย่าท้อแท้ กับชีวิต ต้องคิดสู้
มุ่งมั่นสู่ ด้วยแรงใจ ให้ถากถาง
จิตเข้มแข็ง ส
1710
18
0
หน้าส่วนตัว
