ปรางทิพย์
คืนลมหนาวดาวเดือนเกลื่อนบนฟ้า
ดวงดาราคราห้อมล้อมจันทร์ฉาย
แสงระยิบพริบวับจับประกาย
เย็นพระพายร่ายริ้วไผ่พลิ้วตาม
แรงลมพัดซัดโฉบโอบไอหนาว
ร้อยเรื่องราวดาวดวงเฝ้าห่วงถาม
เคยสุขทุกข์ซุกไว้ในนิยาม
สุดจะห้ามปรามไหวใจเจ้าเอย
ค่ำคืนนี้มีจันทร์นั้นเป็นเพื่อน
วอนอย่าเลือนเหมือนแกล้งแสร้งทำเฉย
กลิ่นราตรีคลี่หอมน้อมชวนเชย
ดั่งเฉลยเผยอยู่รู้ความนัย
ใจน้องนวลหวนจิตว่าคิดถึง
ด้วยชายหนึ่งซึ่งอ้อนให้อ่อนไหว
ร่ายลำนำคำรักสลักใจ
ชวนหลงใหลในรสของบทกลอน
ฝากความรักถักทอพะนอหวาน
สร้างตำนานกานท์เคียงเรียงอักษร
จากวันเดือนเหมือนเป็นเช่นละคร
ทุกบทตอนซ่อนไว้ในจำนรรจ์
ลืมความจริงอิงเข
2342
43
0
หน้าส่วนตัว
