ตะวัน
(1) เธอ...
สายฝนโปรย..เธอโหยร้องกลางห้องมืด
กอดความฝันขึ้นอืดไว้เต็มอ้อม
ปล่อยน้ำตาอารมณ์ให้สมยอม
กับความจริงจอมปลอมที่ล้อมราย
ความเป็นไปในห้องมืดที่ชืดอับ
แสงจันทร์พราวดาวระยับได้ดับหาย
เสียงลมลวงทวงถามถึงความตาย
หยดน้ำตาเธอพร่าสายสุดปลายตา
โลกใบนี้ที่เธอรักคงหนักอึ้ง
ใจบอบเบาถูกเขาตรึงจึงปวดปร่า
รอยยิ้มชื่นถูกกลืนผ่านกาลเวลา
โลกหมุนมาหยุดตรงซีกปีกพระจันทร์
(2) ฉัน...
เธอรู้ไหมโลกหนัก..ถ้าเธอแบก...
ในความจริงสิ่งที่แปลกคือความฝัน
ในความหมายของสายฝนที่หล่นนั้น
ก็เพราะฟ้ามีเมฆกั้น เธอ-จันทร์-ดาว
ความเป็นจริงยังเป็นไปในโลกนี้
ตะวันลาฟ้าเปลี่ยนสีมีร้อนหนาว
มีลมแผดแ
1785
1
0
หน้าส่วนตัว
