ไชยกร
กล่องกระดาษสีขาวราวปุยนุ่น
ดูอบอุ่นแฝงกลหน้าค้นหา
เหมือนจะเป็นเพียงกล่องธรรมดา
แต่ทรงค่าเพราะเป็นกล่องความทรงจำ
เมื่อวันนั้นที่ฉันจากเจ้ากล่องน้อย
ไม่เหลือรอยอาลัยไม่ครวญคร่ำ
ไม่คิดถึงสิ่งใดเลยที่เคยทำ
ปิดลำนำอดีตไว้ไม่เหลียวแล
กล่องกระดาษสีขาวที่น่ารัก
เอ็นดูนักที่เจ้าไร้ใครแยแส
เจ้าโดดเดี่ยวเหน็บหนาวร้าวดวงแด
เจ้าอ่อนแอลมไฟไม่อาจทาน
เจ้ากล่องน้อยเจ้าเอยเจ้ากล่องกระดาษ
เจ้าสามารถเก็บความสุขซุกซ่อนสาร
เมื่อเปิดกล่องสะดุดพลันภาพวันวาน
ที่พ้นผ่านปรากฏชัดถนัดตา
ฉันเดินจากเจ้าไปในครั้งนั้น
ลืมความฝันลืมสิ่งที่เคยค้นหา
ลืมทุกรสแห่งอักษรอันโสภา
ลืมแม้ค่าบทกวีที่เคยรัก
ต่อจากนี้จะ
1306
2
0
หน้าส่วนตัว
