วชรกานท์
เฝ้าชะเง้อเหลียวแลชะแง้หา
ตาฟางฝ้าหนังเหี่ยวย่นอยู่บนแคร่
ขาดญาติโกโหติกา มาเหลียวแล
เจ้าเชือนแชแม่ชอกช้ำระกำทรวง
ลูกหลายคนอยู่หนใดไม่มาหา
นั่งน้ำตาคลอเบ้าแม่เฝ้าหวง
รอน้ำใจรินหลั่งอยู่รังรวง
แม่เป็นห่วงเจ้ายิ่งแล้วเจ้าแก้วตา
มิได้หวังสิ่งใดเพียงใจชื่น
เสียงเรือนอื่นเขาชื่นใจได้พบหน้า
ต่างพาลูกจูงหลานสงกรานต์มา
นำภัสดาสะใภ้มาให้ดู
เฝ้าชะเง้อเหลียวแลบนแค่เก่า
ป่านนี้เจ้าอยู่หนใดในที่หรู
นึกถึงครั้งเคยป้อนข้าวเฝ้าอุ้มชู
แม่รู้อยู่ว่าเจ้ารักสลักใจ
ที่ไม่มาเพราะเจ้านี้มีงานมาก
คงมิอาจจำพรากจากมาได้
อีกเส้นทางที่เจ้าอยู่แสนยาวไกล
แม่ห่วงใยแม้ไม่มาหาแม่นม
เอนกายลงบนแคร่
13825
4
0
หน้าส่วนตัว
