ปราณรวี
เพียงพิศภาพพิมพ์พักตร์ประจักษ์จิต
ก็หมองหม่นรนด้วยฤทธิ์พิสมัย
เจ้างามเนตรเกศระยับจับหฤทัย
ทั้งเอวองค์ทรงละม้ายคล้ายเทวี
รักแรกพบกลบหัวใจไปเสียแล้ว
ดั่งดวงแก้วลอยเรียบมาเทียบที่
ตกในห้วงทรวงระทึกผนึกฤดี
แรงรตีปรี่ล้นกมลเรา
แม้นข้ามภพข้ามชาตินิราศร้าง
ถึงไกลห่างเพียงใดให้โศกเศร้า
จะตามติดชิดใกล้ไปเป็นเงา
เคียงคู่เจ้านงคราญทุกวารวัน
ขอเจ้าจงเชื่อในฤทัยรัก
ลงสลักปักไว้ให้จอมขวัญ
มีฟ้าดินเป็นพยานนานนิรันดร์
ครองรักมั่นคงแท้แด่นางเดียว
อยากตอบถ้อยร้อยรสพจนารถ
แต่ประหลาดขัดเขินเมินแลเหลียว
ด้วยเกรงกริ่งทิ้งขว้างร้างกลมเกลียว
เมื่อน้ำเชี่ยวจึงยากหยั่งดั่งหมายปอ
1688
17
0
หน้าส่วนตัว
