สิริโสภณ
๑
คิดถึงเธอรู้ไหมเล่าเจ้าแสงเดือน
ยามเธอเยือนฟ้าหมองก็ผ่องใส
ริ้วเมฆหม่นยังเรืองรองผ่องอำไพ
แลวิไลไสวสว่างพร่างพราวพราย
ข้าจึงปลดขื่อคาม้าสมมุติ
ไม่ยั้งหยุดห้อตะบึงถึงที่หมาย
โลกวันเก่าข้าเคยนั่งฟังนิยาย
ยังตราตรึงอยู่มิวายคล้ายเมื่อวาน
๒
ณ ท้องนาน้ำนองท่วมท้องทุ่ง
ข้ายังมุ่งฟังสำเนียงเสียงขับขาน
แสงเดือน เด็กสาว นักเล่านิทาน
ใสเสียงหวาน เศร้าทำนอง ก้องท้องน้ำ
ว่าเธอ เทพธิดาเมืองดอกไม้
ประพาสไพรพลัดถิ่นแผ่นดินต่ำ
ซัดเซพเนจรไม่จดจำ
จนลืมเลือนเถื่อนถ้ำพรรณราย
หลายราตรีที่พลัดหลงอยู่ดงดึก
ยังสำนึกคืนถิ่นถวิลหมาย
อยู่เวียงวังในทิพย์ทับก็กลับกลาย
เพียงพึ่งพาตายายท
1076
0
0
หน้าส่วนตัว
