ยามเมื่อมองออกไปนอกหน้าต่าง ดูเคว้งคว้างจิตฉันนั้นหวั่นไหว ปล่อยความคิดล่องลอยเหมือนคอยใคร จะมีไหมใครคนนั้นที่ฉันรอ จึงอยู่อย่างเงียบงันในวันนี้ เหงาสิ้นดีใจนั้นมันเริ่มท้อ ความโศกเศร้าถมอุราน้ำตาคลอ มาช่วยต่อเติมใจให้แก่กัน ยามหลับตาเมื่อใดใจสะอื้น ทุกค่ำคืนอ้างว้างเหมือนค้างฝัน แสนโดดเดี่ยวเศร้าทรวงดวงชีวัน กายหนาวสั่นจิตท้อทรมาน เพียงเดียวดายในวิถีของชีวิต คราวหวนคิดยิ่งพาน่าสงสาร ทางข้างหน้าท้อแท้แค่ร้าวราน คงจะผ่านทางไปไร้คนเคียง
1029
5
0
หน้าส่วนตัว
