whitelily
ตะวันลับขับเคลื่อนสู่เย็นย่ำ
วิหคคืนถ้ำโผบินโดยเร็วไว
ริ้วหญ้าต้องลมพลิ้วอ่อนไหว
ทิวาราตรีเยือนใจใครหลายคน
ขอบฟ้ามืดดำคราค่ำคืน
หนึ่งเงาเหงายืนคู่กับใจคน
หนึ่งความเงียบเทียบว้าเหว่ครั้งสับสน
หนึ่งร้อนรนจนใจใฝ่คิดถึง
เหตุใดใจไม่ลืมแต่กลับจำ
ช่วงค่ำคืน คืนนั้นที่ก่ำกึ่ง
ไม่บอกไม่กล่าวให้ใจซึ้ง
เงียบ ๆ ลืม ๆ ซึ่งคำตอบ
อยากหักลบกลบความรู้สึก
ไม่ให้ลึกฝังใจกับความชอบ
ไม่ให้รักลุ่มหลงจนไร้ขอบ
ไม่ใช่มอบซึ่งความไว้วางใจ
คงไม่ผิดที่จบกันเช่นนี้
คงไม่ผิดที่ไม่ยื้อหัวใจใคร
คงไม่ผิดที่ไม่รักคนไร้ใจ
คงไม่ผิดที่เงียบหยุดพักใจ....
1164
11
0
หน้าส่วนตัว
