White roses
ที่รักจ๋า..จำได้ไหม..ในวันนั้น
ที่เมืองกาญจน์..ทางรถไฟ..เส้นสายเก่า
สายตาพบ..ประสพจ้อง..มองนานเนาว์
พลิ้วแผ่วเบา..สายลม..พรมผิวกาย
แววตาเธอ..ดั่งคมมีด..กรีดใจฉัน
ให้หวิวหวั่น..ดวงกมล..สุดทนได้
จิตร้อนรุ่ม..ดั่งถูกสุม..ด้วยเปลวไฟ
แทบมอดไหม้..ด้วยสายตา..คราเธอมอง
ฉันติดบ่วง..เสน่หา..พาใจสั่น
ให้งุนงัน..ดวงตาพร่า..คราเธอจ้อง
อยากเป็นลม..ซบอกซ้าย..หมายจับจอง
ทั้งสี่ห้อง..หัวใจ..ว่างไหมเธอ
อนิจจา..แรกพบ..ประสพรัก
ยากยิ่งนัก..หักห้ามใจ..มิให้เผลอ
ทุกเวลา..ทุกนาที..อยากมีเธอ
เคียงเสมอ..คู่กัน..ทุกวันวาน
ด้วยเป็นหญิง..ไม่กล้าเอ่ย..เผยดวงจิต
เฝ้าครุ่นคิด..อาลัย..จิตไหวหวั่น
นั