คนกรุงศรี
ผ้าห่มกรอม พร้อมรับ กับลมล่อง
กอดเข่ามอง จ้องฟ้า เมื่อคราหนาว
จันทร์เสี้ยวหงาย คล้ายเหมือน เป็นเพื่อนดาว
ก่อนย่างก้าว หลบแถว แนวพนา
ลมเหนือพัด ซัดกาย คล้ายเตือนย้ำ
คิดถึงคำ คนหนึ่ง ซึ่งห่วงหา
เคยนั่งเรียง เคียงกัน พร้อมสัญญา
จะกลับมา เมื่อคราว ลมหนาวเยือน
ก็หลายปี ที่เรา คอยเฝ้าฝัน
รอนับวัน เอาเวลา มาเป็นเพื่อน
ด้วยความหลัง ฝังใจ ไม่ลืมเลือน
คอยแอบเตือน ตนไว้ ว่าให้รอ
หลายปียัง นั่งคอย แม้หงอยเหงา
ตรงที่เก่า เราเคย เอ่ยปากขอ
คำสัญญา เพียงใน ใจก็พอ
ทุกวันหนอ ยังมั่น ตามสัญญา
จะรอไป จนกว่า ชีวาลับ
เจ้ามิกลับ หวนไป ก็ไม่ว่า
มองความหลัง ครั้งผ
1537
2
0
หน้าส่วนตัว
