เสียงหัวเราะ
โอ้ลมหนาวมาเยือนเมื่อปีก่อน
ไร้อาภรณ์ห่มกายคราหนาวสั่น
สิ้นคนแลเมื่อหนาวเหน็บเจ็บปวดครัน
ในวันนั้นคงสะท้านปานจะตาย
ถึงวันนี้ยังผิงไฟไออุ่น
ยังหมกมุ่นกับความหลังที่มากหลาย
นอนปลายนาวอนลมฟ้ายังมิคลาย
ตะวันฉายทอแสงแห่งทุ่งทอง
ยามราตรีเหน็บหนาวพราวน้ำค้าง
คงไม่ต่างกับชีวิตที่หม่นหมอง
ทั้งหนาวกายหนาวใจไร้คนมอง
น้ำตานองเมื่อปลายปีเวียนเข้ามา
เย็นลมหนาวในชีวิตชนบท
คงต้องอดทนได้ไม่หนักหนา
เพราะเวลาหลายปีที่ผ่านมา
เพิ่งรู้ว่าไม่มีค่าอะไรเลย
จาก...เสียงหัวเราะ{ของความเงียบ}
อยากกลับบ้านที่หนองคายมากค่ะ
หน้าส่วนตัว
2084
3
0
