เดือน...สองเดือน...สามเดือน...เธอนั่งมองปฏิทินที่เธอมักจะทำเครื่องหมายไว้เวลาที่เธอเจอเขา...นี่มันผ่านไปสามเดือนแล้วเหรอที่เธอและเขาไม่ได้คุยกันเลย..."เฮ้ยทำไมแกไม่เอารูปมันออกไปสักทีวะ" เพื่อนของเธอทักเมื่อเห็นเธอนั่งจ้องรูปที่ติดอยู่ตรงโต๊ะเขียนหนังสือ "ก็จะได้เอาไว้ตอกย้ำใจไง...เวลาเจอหน้ากันอีกจะได้ทำหน้าได้ถูก...ไม่ต้องหลบหน้า" เธอคิดอย่างที่พูดจริงๆเหรอ...ไม่หรอกที่จริงเธอยังคิดถึงเวลาที่เธออยู่กับเขาอยู่ตลอด แต่บางทีเธอก็มักจะนั่งนึกหาเหตุผลว่าทำไมเธอไม่ลืมเขาสักที...คำตอบที่เธอได้ก็คือ "ตัวเธอมันเข้มแข็งเกินไป ทำไมเธอไม่ร้องไห้ออกมา บางทีการที่เธอไม่ยอมให้ใจเธอเองได้ร้องไห้บ้