ปลายฝัน
พอฝนมาฟ้ามัวระรัวน้ำ
ธารไหลล้ำล้นนองเต็มคลองใส
ทำพื้นดินถิ่นอบอ้าวบรรเทาไป
เหล่าแมกไม้ให้ชื่นใกล้ผืนชล
ฤดูฝนล้นปรี่มีอีกครั้ง
เหมือนบอกสั่งหน้านามาอีกหน
ผู้เฒ่าแก่มาแลรอลูกหลานตน
เฝ้าพร่ำบ่นบอกลมผ่านทางบ้านคอย
หนุ่มสาวมาลาจากพรากท้องทุ่ง
สู่เมืองกรุงมุ่งเอื้อมจันทร์ฝันเด็ดสอย
ทิ้งพ่อแก่แม่เฒ่าเฝ้าค้างดอย
โอบเด็กน้อยหนาวเหน็บฝนจนหนาวใจ
ให้มือแห้งแปลงดำชำต้นกล้า
ให้เท้าหนาฝ่าตมจมดินไถ
แบกเฟียงฟางกลางลมแดดแผดดั่งไฟ
เผาผิวไหม้ให้ดำหม่นจำทนเอา
เมื่อไรหนอขอหนุ่มสาวเจ้ากลับบ้าน
กลับมาลานหว่านข้าวกันมันหงอยเหงา
อย่าทิ้งขว้างทางเคยเดินเพลินมัวเมา
กลับคืนเห
หน้าส่วนตัว
841
2
0
