ใจรานร้าวหนาวน้ำตาน่าขันไหม
ต้องโหยไห้น้ำตาครองอาบสองแก้ม
อีกนานไหมใจจะพิมพ์ภาพยิ้มแย้ม
แล้วแต่งแต้มสีหวานผ่านเรือนใจ
อยากวอนลมห่มดาวพราวพร่างฟ้า
ซับน้ำตากล่อมขวัญที่หวั่นไหว
วอนตะวันที่สั่งลาขอบฟ้าไกล
เป็นหลักใหญ่ให้ไอสุขทุกคืนวัน
คงเป็นได้แค่ไอหมอกแสร้งหยอกเย้า
คนใจเหงาคงระทมตรมเสียขวัญ
ด้วยใยรักถักร้อยรอยผูกพัน
สองเรานั้นคู่ขนานม่านนิรันดร์.