พุด
http://www.thaipoem.com/forever/ipage/song290.html
เมื่อ..ช่องว่างบนทางใจได้เริ่มต้น
ให้กมลหวั่นหวั่นราวขวัญหาย
ไฟเสน่หาเริ่มมอดดับลับมลาย
แล้วก็สายเกินเริ่มใหม่ใจดวงเดิม
ยากอธิบายให้เข้าใจในรอยแผล
รู้เพียงแพ้ยอมพ่ายมิหมายเพิ่ม
แผลเก่าใหม่ยากที่ใจรับเพิ่มเติม
หยุดหวังเริ่มเดินเคียงกันฝันเก็บดาว
เพียงลำพังหวังสู่ทางสว่างแพร้ว
ใจดวงแก้วถูกเหยียบยับรับเหน็บหนาว
ช่างอ้างว้างมืดมนฟ้าไร้ดาว
เดือนเพียงพราวหยาดน้ำผึ้งพิษ..ชีวิตรัก
ไฟสวาทลามไล้ไหม้แล้วเมื่อลองเล่น
ตายทั้งเป็นสอนสัจจะให้ประจักษ์
พรหมชะตาขีดเส้นไร้คนภักดิ์
พบเพียงรักลวงโลกย์ฝากโศกตรา....
แก้วรับฝนห
1796
7
0
หน้าส่วนตัว
