คนลานเทวา
แพ้บ้าง ช่างประไร...
...............................
แผ่วล่วงกาลผ่านแปร แต่ละภาพ
ก็เผินซาบใจซึ้ง ถึงไหนไหน
กว่ารู้ตนรู้ตัว โอ้ หัวใจ
เจ็บลึกเนิ่นเกินใคร จะรับรู้
เมื่อแต่ละภาพตำตา สภาวะ
จ่มแต่ละขณะท่วง อันล่วงสู่
เจ็บ มันถึงเจ็บไปทุกอณู
จบเนิ่นนับสดับดู อย่างผู้แพ้
เมื่อมิอาจหยัดอยู่ เยี่ยงผู้ชนะ
สิ้นจบฝันพันธะ ใดเผื่อแผ่
เฉยเมยโลกผ่านลา สองตาแล
เศร้างดงามจริงแท้ ผู้ปราชัย
.
มีความเหงาเป็นเพื่อนในเรือน อก
ปลอบหัวใจสะทก สะท้านไหว
เริ่มชีวิตอีกหน ทนทนไป
เริ่มแบบไม่มีใคร จะใยดี
.
เฉยเมยโลกเย็นชา ใจบ้าบิ่น
ดักดานทนคุ้นชิน ทุกถิ่นที่
เดียวดายโลกอ้างว้าง ในบางที
หลาก
6772
5
1
หน้าส่วนตัว
