พระราชวรวงศ์เธอ กรมหมื่นพิทยาลงกรณ
สรวงสวรรค์ชั้นกวีรุจีรัตน์
ผ่องประภัศร์พลอยหาวพราวเวหา
พริ้งไพเราะเสนาะกรรณวัณณนา
สมสมญาแห่งสวรรค์ชั้นกวี ฯ
อิ่มอารมณ์ชมสถานวิมานมาศ
อันโอภาศแผ่ผายพรายรังสี
รัศมีมีเสียงเพียงดนตรี
ประทีปทีฆรัสสะจังหวะโยน
รเมียรไม้ใบโบกสุโนกเกาะ
สุดเสนาะเสียงนกซึ่งผกโผน
โผต้นนั้นผันตนไปต้นโน้น
จังหวะโจนส่งจับรับกันไป
เสียงนกร้องคล้องคำลำนำขับ
ดุริยศัพท์สำนึกเมื่อพฤกษ์ไหว
โปรยประทิ่นกลิ่นผกาสุราลัย
เป็นคลื่นในเวหาศหยาดยินดี ฯ
บังคมคัลอัญชลีกวีเทพ
ซึ่งสุขเสพย์สำราณมาณศรี
ณ ภพโน้นในสวรรค์ชั้นกวี
แลภพนี้ในถ้อยที่ร้อยกรอง
ไม่มีเวลาวายในภายน่า
เนาในฟ้าในดินทั้งถิ่นสอ