ใบไม้สีชมพู
วาดภาพฝันของสองเราเฝ้าถนอม
เราต่างพร้อมจะก้าวไปสู่จุดหมาย
สองหัวใจจะรักกันมั่นมิกลับกลาย
ฝันสลายเมื่อทางรักแปรต้องแก้ไข
จุดประสงค์ ล้มลงครืน โดยปิดทาง
เลือกระหว่าง ครอบครัวกับเขาเลือกใคร
เพราะความต่างทำเหินห่างเกินใกล้
แยกทางไปเพราะค่าเรานั้นมันต่างกัน...
เพราะเป็นเพียงสามัญชนคนธรรมดา
ดูไร้ค่าเหมือนต่างเกินจะเดินร่วมฝัน
ทางเดินเราเป็นเส้นขนานวางกางกั้น
ไม่มีวันจะมาบรรจบได้พบเจอ...
คงต้องจบลบภาพรักของเราสองแล้ว
ไร้วี่แวว...จะสานต่อฝันคล้ายมันเพ้อ
ภาพความรักหวานที่ผ่านเพียงละเมอ
ขอเก็บเธอ...ให้ลึกสุดในหัวใจฉัน...