เมยานี
เกินยั้งยุดสุดแสร้งแกล้งสันต์สรวล
ด้วยปั่นป่วนครวญคร่ำถึงคำหวาน
ที่เขาแนบแอบซ่อนในกลอนกานท์
เพียงเพลิงผลาญแผดเผาเร้าอารมณ์
ให้ครวญคลั่งดังพิษชิดน้ำผึ้ง
แสนซาบซึ้งโศกเศร้าเคล้าขื่นขม
มิอาจเปรียบเทียบน้ำค้างที่พร่างพรม
ด้วยน้ำตาเพราะคารมคมของคำ
ยินเพียงกลอนเว้าวอนไว้ใจเจียนขาด
ดุจก้าวพลาดขาดตรองตรึกลึกถลำ
ราวร่างลับรวดเร็วลงเหวกรรม
ให้ชอกช้ำเพราะคำพ้อพ่อกวี
ปานจักตกหลุมรักในอักษร
ที่เว้าวอนฉะอ้อนรักเกินจักหนี
แสนคำพลอดจวนมอดม้วยด้วยวจี
สุดโศกีประหนึ่งว่าชีวาวาย
ยามยลคำพร่ำถึงรักพรากจิตแจ้ง
เฉกสุรีย์ที่ร้อนแรงสิ้นแสงฉาย
เช่นโสมสิ้นผินลับฟ้านัยน์พร่าพราย
ดุจดาวดับก็คลับค
1293
3
0
หน้าส่วนตัว
