บินเดี่ยวหมื่นลี้
๏ ม่านเทาหม่นขึงคาครอบฟ้ากว้างจากยามสางคล้อยบ่ายเข้ากรายหนร้างดวงวันเรื่อเรืองจากเบื้องบนเพียงหยาดฝนโปรยหยดรินรดพงฤๅสิ้นแล้วดวงสูรย์จำรุญวัฏเคยป้องปัดอนธการที่ผ่านหลงเข้าครองคาบทิวาคลุมป่าดงด้วยแสงส่งจากสรวงอาบทรวงดินบัดนี้เพียงม่านมัวทุกชั่วคาบโลมไล้ทาบทิศทางหว่างลำสินธุ์อีกแทรกซอนแอบอำครอบงำจินต์ของคนสิ้นทางเถินจักเดินตาม-หัวใจของผู้แพ้กระแสโศกที่ฝากโลกเก็บกำทุกคำถามปลดปล่อยวางภาระ..นิรนามเพื่อจักข้ามความพ่ายกลางสายกาลเผชิญหน้ามืดดำทุกย่ำย่างแม้นเถินทางกว้างกว่ามหาศาลกลับย่างย่ำรอยเก่าอยู่เนานานมิพ้นผ่านมืดดำแทบจำนนม่านหม่นเทายังครองทั่วท้องฟ้าคล้ายบังตาเลือนแหล่งทุกแห่งหนฤๅหมายกักกุมขังในวั
1589
7
4
หน้าส่วนตัว
