ในราวป่าพร่าพรายใบไม้เขียว ทรงเกาะเกี่ยวเรียวประดู่สู่พระหัตถ์ ตั้งปุจฉาภิกษุผู้ครองวัตร ใบในหัตถ์กับป่าไหนใดมากกัน ประดู่ลายคลายลงที่ตรงหน้า ทรงเทศนาสัพพัญญูที่รู้สรร ในทุกสิ่งมากมายเอนกอนันต์ ทรงกรองกลั่นมาเฉพาะเปลาะความดี ให้ภิกษุได้ทะลุอวิชชา ตามพระธรรมเทศนาอย่างถูกที่ คลายกำหนัดสงัดสงบพบเสรี คือสิ่งที่ทรงสอนรอนทุกข์ภัย ที่นอกเหนือเหลือกล่าวคือราวป่า มิได้มีคุณค่าที่ตรงไหน ในกำมือคือพระธรรมอันอำไพ ลบชีวิตปลิดใบไม่เกิด
1150
20
0
หน้าส่วนตัว
