-ร้อยแปดพันเก้า-
ร่างทรุดลงซึมเซาซ่อนเงาไม้
เสียงสับสนรัวไหวใจโศกศัลย์
สายลมเศร้าเหงาโบกโลกรำพัน
ครุ่นคำนึงถึงคนนั้นในครั้งนี้
ชีวิตเคยงดงามดุจความฝัน
ดั่งใบไม้เปลี่ยนผันพลันเปลี่ยนสี
สายลมพัดโบยโบกวิโยคทวี
เหมือนความมีในไม่มีที่รู้ซึ้ง
เผชิญโลกรายล้อมพร้อมรอยแผล
มิตรมตรอมยอมแพ้หากแลถึง
โลกใบนี้มิจีรังควรคำนึง
ตนนั้นคือที่พึ่งพึงคำนวณ
ดั่งใบไม้ร่วงหล่นบนโลกแล้ง
เป็นใบแห้งแปรผันวันมิหวน
ชีพเปลี่ยนแปลงพร้อมรับความแปรปรวน
คือคู่ควรหยัดอยู่อย่างรู้ทาง
เพียงสายลมปลอบข้าอย่าร่ำไห้
แม้นมิได้เธออยู่เป็นคู่สร้าง
ต้องกล้าแกร่งบนโลกกว้างแม้อ้างว้าง
อบอุ่นกลางโลกภายในไม่อ่
4613
7
0
หน้าส่วนตัว
