ครูพิม
ไม่อยากบอกสักนิดว่าคิดถึง
เพราะแม้ครึ่งกึ่งของใจก็ไร้สิทธิ์
แต่เกิดกดบดบังฝังความคิด
ยิ่งรอนฤทธิ์ปลิดปลงกลับคงเดิม
ถ้าหากคิดถึงล้นจนต้องบอก
พิษคงยอกตอกย้ำความช้ำเพิ่ม
ความเข้าใจไม่พอจะต่อเติม
เหมือนแรกเริ่มเดิมทีที่พบกัน
ความพอดีโลกให้น้อยไปหน่อย
ใจจึงค่อยคล้อยห่างเหมือนอย่างฝัน
ความเข้าถึงซึ้งใจมีใครปัน
และแล้วนั่นคือสิ่งขวางระหว่างเรา
ขณะที่เรามีสิทธิ์บอกคิดถึง
เราก็อึ้งซึ้งใจเหลือใจเศร้า
อยากปลุกปลอบตอบขวัญอันสั่นเทา
แต่ความเข้าใจดีกับมีเกิน
เราคิดถึงอย่างไรดูใจออก
แม้ภายนอกบอกบ้างเหมือนห่างเหิน
ความรักเจือเหลือจะมาประเมิน
แต่เราเยินยับมามีราคี
ไม่อยากบ
1941
21
0
หน้าส่วนตัว
