พี่ดอกแก้ว
เมื่อโบกโบยโปรยหมอกกลอกเมฆคล้ำ
ความระกำแผ่ซ่านปานมารสิง
ใจระรัวกลัวภัยให้เกรงกริ่ง
เห็นทุกข์สิ่งเป็นทุกข์ไม่สุขใจ
เขม้นมองจ้องฟ้าคราครึ้มฝน
หมายท่องบ่นมนต์สู้กู้ความใส
ยิ่งคลุ้มคลั่งถั่งโถมโหมในใจ
มรสุมคลุมไหวไม่แน่นอน
พินิจความมืดมนบนฟากฟ้า
และเร่งหาหนทางอย่างครั้งก่อน
มีแสงเรืองเปลื้องเมฆมาสะท้อน
เร่งสังวรภาวนาครามืดมน
พบรอยแยกแตกช่องให้มองเห็น
พลันฟ้าแปลบแลบเป็นวิชชุหน
ถึงสามครั้งรั้งจิตพินิจตน
สำเร็จผลวชิรูปมาธรรม
สิ้นกิเลสทุกเศษเสี้ยวอนุสัย
สว่างไสววิปากธรรมนำสู่ผล
พ้นจากเมฆหมอกร้ายใจหลุดพ้น
หมดจากหนสังสารสิ้นกาลเอย.
976
5
0
หน้าส่วนตัว
