หน้าส่วนตัว
ดวงตะวันโผล่พ้นล้นผิวน้ำ
หมู่นกน้อยเหินคล้อยตามเป็นทิวแถว
คลื่นซัดสาดทอแสงใสตลอดแนว
อรุณอุ่น อบอวน แล้วหลบเดิน
ถอดรองเท้าย่างกรายตามชายฝั่ง
หยุดพักฟังเสียงคลื่นยามตื้นเขิน
ซาด ซู่ ซ่า สนั่นโสตแสนเพลิดเพลิน
ใยหัวใจเหงาเหลือเกินเราร้างไกล
ยังคงนั่งพักลงที่ตรงนี้
รอนที รอนภา ไม่ไปไหน
ทะเลแรกสัมพันธ์ประสานใจ
นั่งร่ำไห้ขอพรวอนเธอมา
ฉันนั่งอยู่ที่เดิม
1220
1
0
