ฟ้าฟื้น ธรรมชาติ
วงคลื่นกลืนน้ำกระเพื่อมไหว
ธารใสไหลหยอกกระชอกสาย
ดอกคูนลอยเนืองเหลืองประปราย
บัวบานก้านส่ายไหวโอนเอน
ผูกเชือกไม้กิ่งเป็นชิงช้า
ยื่นสู่ธาราข้าเคยโหน
เหนือกิ่งยอดไม้ได้กระโจน
ลงน้ำวงวนยังชื่นใจ
นั่งบนชิงช้าขาสองข้าง
น้ำโอบข้ายังรับรู้ได้
เชือกส่ายไหวติงชิงช้าไกว
ขาส่ายน้ำใสไหลกระเซ็น
เมื่อเล็กอับจนตัวคนเดียว
ชิงช้าคือเสี่ยวเป็นเพื่อนเล่น
ปีนป่ายไม้คูนเมื่อยามเย็น
แต่งกลอนสอนเข็ญแต่ใดมา
ยามร้อนโจนน้ำให้น้ำกอด
เย็นเสี้ยวซึมหยอดสู่ร่างข้า
เข้าใกล้ดอกบัวกลัวน้ำตา
จะไหลออกมาถ้าเด็ดบัว
เมื่อใดใจเหงาเข้าความล้า
หยิบเอาปากกาที่ทัดหัว
สมุดในกระเป๋าเราติดตัว
หน้าส่วนตัว
1577
1
0
