พิมญดา
ผิดด้วยหรือที่รักเธอจนล้นใจ
เธอถึงได้ผลักใสฉันไกลห่าง
บอกว่ารักเราคงล้มระหว่างทาง
น้ำตานางไหลร่วงพรูไม่รู้ตัว
ร้องให้หนักทั้งคืนสะอื้นหา
เขาไม่มาใยดีหลีกหนีหาย
นอนคิดไปอยากหมดลมชีวาวาย
หลับสบายไม่ต้องตื่นฟื้นมาตรม
ด้วยภาระหน้าที่ที่เป็นอยู่
เป็นศัตรูขวางกั้นฝันเราสอง
รักกันได้ใช่ต้องเคียงคู่ครอง
รักแอบซ่อนรักรันทดแทบหมดใจ
รักมากรู้ไหมคนดี
คำคำนี้ใช้กับฉันอยู่บ่อยบ่อย
ต่อแต่นี้คนดีนั่งใจลอย
คงต้องคอยเยียวยารักษาใจ
ไม่เรียกร้องเรียกสิทธ์ขอตัวช่วย
หากจะม้วยด้วยรักคงสาสม
เจ็บเกินแล้วแย่แล้วขอสิ้นลม
รักขื่นขมเกินเยียวยารักษาใจ
1382
3
0
หน้าส่วนตัว
