เมจิคเชี่ยน กับ ผู้หญิงสีม่วง
สายลมเย็น พัดผ่าน ใจซ่านหวิว
เห็นเธอคิ้ว ติดกัน ตานั้นร้อน
คิดหาคำ แก้ตัว กลัวเธองอน
ทำใจดี สู้เสือก่อน ร่อนหาเธอ...
คงจะหนาว..แผ่ซ่านถึงสันหลัง
เธอนั้นยังมีชีวิต..อยู่อีกเหรอ
เล่นหายหัวตัวไม่มา..ให้เจอะเจอ
คิดว่าเผลอเดินละเมอ..ตกบ้านไป
โอ้เธอจ๋า อย่าเคืองโกรธ โปรดอภัยด้วย
เดี๋ยวไม่สวย ตีนกาโผล่ ยิ้มโก้ให้
ที่หายหน้า ไม่มาเจอ ใช่เผลอใจ
ขอได้ไหม อย่าสื่อตา จะฆ่ากัน
ทำเป็นมาพูดจาดี..มีที่ไหน
คงท่องจำจนขึ้นใจ..ใช่ไหมนั่น
เปิดตำรามางอนง้อ..พอรู้ทัน
ความจริงใจจะให้กัน..มันไม่มี
แหมะรู้อีก อุตส่าห์ ทำหน้าแสร้ง
เป็นนักแสดง ชั้นนำ ทำไม่รู้ไม่ชี้
เอ้ยไม่ใช่ คนดีจ๋า อย่างอ