ธรรมาภิวัฏ
๑ ส่ำเสียงสำเนียงในไพรป่า
นกหลาร่ายบินระเริงร่อน
หมู่ขอนแมกไม้ไม่ต่างขอน
ยืนต้นโรยรอนรอนตะวัน
๒ ใต้ต่ำป่าใบมีใบไม้
ร่ายไม้ลมรายยังผายผัน
พฤกษ์ใบยังรื่นโบกตะวัน
ยามบ่ายโรยวันมิผันแรง
๓ แรงลมยังรักในใบไม้
หลุดร่ายเริงรายอยู่ทุกแห่ง
ทุกธารยังหยาดสะท้านแรง
โขดหินก็ทนแรงธารสะท้อน
๔ ปลายังว่ายหมู่สัตว์ยังยินดี
รักกันไมตรีไม่มีผ่อน
สะพายเป้เร่แสงตะวันรอน
ต่ำใต้สายรอนยังเริงใจ
๕ ใจหนึ่งก็ห่วงในดวงป่า
ป่างามหนักหนามาผลาญไหม้
ไฟป่าผีเมืองหรืออย่างไร
ผีไฟผีโขนโค่นต้นธาร
๖ มือหนึ่งตีนหนึ่งกับตัวเปล่า
ขยาดเขาเราเปล่าจะหาญหาญ
เขาทิ่มฉาดเฉือนอย่างเรือนราญ
ผลักผลาญตีนมัดตะร
2560
8
0
หน้าส่วนตัว
