เจ้าพานทองหมายเลขสี่
๐ เอาแต่เพลินเดินกลางทางอบาย
หลงเหลี่ยมลายพ่ายพ้องของขลาดเขลา
ตาบอดปิดคิดชั่วมั่วมัวเมา
ไม่มีเงาหัวหายร้ายรุนแรง
๐ มัวแต่มองของชั่วรั่วธรรมศีล
เป็นอาจิณติดจำ--กล้ากำแหง
เริ่มทำลายกลายพิษจิตแสดง
ชั่วช้าแฝงฝั่งในไป่เห็นตัว
๐ หลงแต่พล่ามหยามเขาเรา ฤ แน่
ตัวแหละแพ้--เพียงแลเผินเดินสลัว
ไฟปัญญาพร่าหายไม่รู้ตัว
ขมุกขมัวชั่วชั้นมิบรรเทา
๐ เอ้า! อย่ายั้งถั่งทำกรรมเยอะเยอะ
จะได้เจอะเลอะบาปหาบหามเสา
ฆ่าชีวิตบ่ผิดสัตว์ปัดบุญเก่า
แล้วนอนเนาเอาสุรามาลิ้มลอง
๐ เอ้า! อย่าช้าคร่าฉุดมุดกามา
มุ่งมุสาฝ่าขนบคบชู้สอง
พรากเขามาพาเขาจาก--ยากประคอง
คลายครรลองสนองใคร่จ