เมฆหมอกคลุมนภาให้หมองม่น ทั่วสกลไร้แสงสุรีย์สี น้ำค้างพราวยอดหญ้าเขียวขจี สกุณีหายเงียบแม้เสียงครวญ พฤษานิ่งยืนต้นไร้ลมแผ่ว เสียงเจือแจ้วไก่ป่าไม่ยินหวน สรรพสิ่งไร้เสียงให้รัญจวน เสียงร้องครวญจากฟ้าดุจอาลัย แม่โพสพยืนต้นไม่พ้นน้ำ ใจครวญคร่ำชาวนาน้ำตาใหล นั่งกอดเข่ามองเม่อเหมือนบ้าใบ้ คล้ายดวงใจสลายกลายเป็นจุล เจ้าแมงปอหวังล้อลมโชยแผ่ว เกาะเป็นแนวยอดหญ้าแนวคันหนุน หวังปีนี้ขายข้าวมาค้ำจุน ไร้การุณธรรมชาติขาดปราณี
1275
4
0
หน้าส่วนตัว
