กานท์ กานต์
๏ ใต้น้ำค้างกลางหาวในราวป่า
ใต้ผืนฟ้าเรืองรามอร่ามใส
ใต้ใบไม้ปลิวพัดสะบัดใบ
ใต้ซากไม้ซากขอนนอนระเน
ยังมีใครคนหนึ่งซึ่งซึมเศร้า
เฝ้าปลุกปลอบความเหงาเคล้าว้าเหว่
ด้วยตัวตนของตนบนผืนเปล
ไกวระเหระหนทนบนผืนกรรม
ใต้ร่มพฤกษ์ยังมีความเย็นเยียบ
ท่ามความงียบมีเสียงเพรียกของความช้ำ
ใกล้ทางจรมีเสียงคนบ่นงึมงำ
กลบความจำที่ลบเลือนหลังเตือนใจ
เขาลุกขึ้นยืนหยัดปัดฝุ่นเกาะ
ดุ่มลัดเลาะเลียบลานลงธารไหล
กระแสชลซ่านซาบอาบหทัย
เอิบอิ่มไอลบร้อนผ่อนอีกครา
ขึ้นตลิ่งเอนอิงรุกขชาติ
สูดอากาศสุดสะอ้านผ่านเทือกผา
ล้วนหลากแปลกแมกไม้ดงพงพนา
อีกปักษาบินวกวนให้ยลเพลิน
เปรียบโดนสารละลายทุกข
2192
4
0
หน้าส่วนตัว
