บพิตร
อันความ โกรธ คือขุ่นเคืองเรื่องที่เกิด
จนเลยเถิดไม่พอใจอย่างแรงกล้า
ส่วนความ ชัง คือไม่รัก ไม่นำพา
จนไม่อยากสนทนาเพราะว่า ชัง
ส่วนความ เกลียด ยิ่งหนักไม่อยากเห็น
ถึงหลบเร้นหนีหน้ามาก็ช่าง
รังเกียจมากไม่อยากพบหลบกำบัง
ยิ่งกว่า ชัง เพราะ เกลียด เครียดอุรา
อันความ โกรธ ไม่นานผ่านไปได้
เดี๋ยวก็หายความขุ่นข้องเริ่มมองหา
พอโกรธหายสายสัมพันธ์พลันกลับมา
จนลืมว่าเคยโกรธกันวันเข้าใจ
ส่วนความ ชัง ฝังจิตคิดหน่วงหนัก
จะหมาย รัก มาแทนแสนยากไซร้
แค่เปลี่ยน ชัง เป็น ชอบ จะตอบไป
ว่าทำได้ยังกังขาว่าเป็นจริง
ยิ่ง เกลียด กันหันหน้าหนีเดินรี่จาก
คงลำบากเพราะตัดใจได้
967
2
0
หน้าส่วนตัว
